ข้อเข่าจะเสื่อมไหม ถ้าเราปั่นจักรยานจากเชียงใหม่ ไป ทัชมาฮาล

ขอบคุณ STRAVA แอพฯ ออกกำลังกายโหลดฟรี ที่ผมมีติดมือถือมาตลอดหลายปี แจ้งให้ทราบว่า ปี 2568 ที่ผ่านมา ผมปั่นจักรยานไปได้ทั้งหมด 3,125 กิโลเมตร

ระยะทางดังกล่าว หากเทียบแล้ว พอๆ กับการปั่นจักรยานจากเชียงใหม่ ไปทัชมาฮาล ประเทศอินเดียเลยทีเดียว

ตัวเลขระยะปั่นทั้งปี กระตุ้นโดปามีนให้พลุ้งพล่าน อยากปรับเป้าหมายใหม่ในปีนี้ ให้ไกลออกไปอีก เอาสถิติมาสร้างแรงบันดาลใจ ให้อยากออกกำลังกายเพิ่มมากขึ้น

ที่สำคัญ เรื่องนี้จะรู้คนเดียวไม่ได้ ต้องขอโพสต์อวดเพื่อนๆ ไม่งั้นจะไม่สบายใจ เทคโนโลยี AI อย่าง Gemeni ช่วยเนรมิตภาพโปรไฟล์ ไปยืนปั่นอยู่หน้าทัชมาฮาล ออกมาได้อย่างเนียนๆ

ตัวจริงปั่นเล่นไปมาอยู่เชียงใหม่ แค่วันละ 10 – 20 กม. แถมไม่ได้ปั่นทุกวัน ถ้าปั่นไปอินเดียจริงๆ ไม่น่ารอด

ปั่นรถถีบไป โลหะปราสาท วัดเมืองปง เดินขึ้น-ลงบันได 848 ขั้น

ปั่นจักรยานมานานหลายปีในฐานะนักปั่นสมัครเล่น โดยไม่เคยคาดหวังว่า จะต้องมีการไต่ระดับ ไปเป็นนักปั่นสมัครจริง สายบ้าพลังหรือสายอุปกรณ์ ก็ไม่ไหว แค่เอาตัวรอดในภาวะคับขันได้ก็บุญแล้ว อาจมีเปลี่ยนยางบ้าง เปลี่ยนหมวกบ้าง กางเกงปั่นบ้าง ถ้าปั่นแล้วมันไม่สบายหัว หรือตูด ก็ปั่นไม่สนุก

ถ้าจักรยานอยู่กลางหว่างขา แล้วดันไร้เป้าหมาย ก็มักจะไหลไปตั้งหลักก่อนที่ ไร่แม่เหียะ มช. ตามความรู้สึกคือเป็นศูนย์กลางของเส้นทางปั่นจักรยานสายใต้เชียงใหม่ ฝั่งเชิงดอยสุเทพ ที่มีซอกซอยให้ปั่นทะลุออกไปได้หลายทาง ทั้งอำเภอหางดง สะเมิง แม่วาง สันป่าตอง ขึ้นอยู่กับแรงปั่น แรงฝัน อารมณ์ และเวลาว่าง

เส้นทางหนึ่งที่มักปั่นจากไร่แม่เหียะ คือทะลุออกไปทาง “ป่าในเมือง” หน่วยพิทักษ์อุทยานฯ ทป.4 แม่เหียะ อ้อมหลังดอยคำ ไปตามถนนแม่เหียะใน-บ้านปง นักปั่นรุ่นเก่าเรียกเส้นทางดอยกอม แต่ก่อนเป็นทางลูกรัง ปัจจุบันทางสวยสงบ ร่มรื่น จะโผล่ออกถนนใหญ่ หางดง-สะเมิง บริเวณบ้านปง แถวๆ โรงแรมวีรันดา ไฮรีสอร์ท 

จากบ้านปง ถ้าเลี้ยวซ้าย จะวนกลับเข้าเมือง เส้นคลองชลฯ ถ้าเลี้ยวขวา จะไปอำเภอสะเมิง ผ่านทางชันๆ ของโค้ง 7 พับ ก่อนถึง ศาลา 12 สิงหา จุดเช็คอินยอดนิยม ของนักปั่นสายดอย

เดินแบกน้ำกลับโรงแรมอยู่หลายวัน เพิ่งรู้ว่ามี Carrefour อยู่บนหัวนอน (ไต้หวัน 13)

(ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11) (ไต้หวัน 12)

บ่อยครั้งที่การเดินทาง แอบกระซิบบอกเบาๆ ว่า ยังมีอะไรที่เราไม่รู้อีกมาก และแม้ว่าเส้นทางที่ไปเยือน จะไม่ได้แตกต่างจากบ้านเรา หรือเมืองอื่นๆ ที่เคยผ่านมาเท่าไรนัก แต่ก็ไม่เคยมีที่ไหน เหมือนกันทั้งหมดเสียทีเดียว ระหว่างทาง มันต้องมีการเรียนรู้ใหม่บ้าง มากน้อยแล้วแต่จะสัมผัสรับรู้เอง

ไต้หวัน ดูจะไม่ค่อยแตกต่างจากเมืองอื่นๆ ในประเทศจีนที่เคยไปมา อย่างการพักอยู่ในย่านซีเหมินติง ก็เหมือนไปฮ่องกง แล้วเลือกพักย่านจิมซาจุ่ย หรือไปเซินเจิ้น เลือกพักย่านตงเหมิน อาหารเครื่องดื่มในเมืองท่องเที่ยวทั่วโลก ก็มักจะราคาสูงกว่าท้องตลาด เพราะเป็นราคาขายให้กับนักท่องเที่ยว 

มาพักอยู่วันแรกๆ ซื้อน้ำเปล่าจาก Family Mart ขึ้นไปสำรองไว้ เผื่อน้ำเปล่าที่โรงแรม New World Hotel มีให้ไม่พอ มากันหลายคน ยังอยู่แถวนี้อีกหลายวัน ราคาน้ำเปล่าขวดเล็ก เริ่มต้นขวดละ 6 NTD ก็เลยตัดสินใจซื้อขนาด 2.2 ลิตร ราคา 35 NTD เพราะดูจะคุ้มค่ากว่าซื้อขวดเล็ก

ระยะทางที่ต้องเดินแบกน้ำไปโรงแรม ประมาณ 2 ช่วงไฟแดง ไม่ใกล้ไม่ไกล แต่กลัวคอแห้งกลางทาง เลยแวะดูเครื่องดื่มอื่นเผื่อไว้ อย่างเบียร์ Taiwan กระป๋องละ 51 NTD เบียร์นอกอย่าง Heineken 69 NTD ถ้าเทียบราคาน้ำเปล่ากับเบียร์ เป็นราคาเงินบาท ก็ไม่แพงมาก ใกล้เคียงร้านสะดวกซื้อบ้านเรา

จากโรงสาเก สู่สวนสร้างสรรค์ Huashan 1914 Creative Park (ไต้หวัน 12)

(ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11) (ไต้หวัน 13)
ก่อนดอกไม้จะผลิบาน ก่อนความฝันอันแสนหวาน ก่อนรัฐบาลพลัดถิ่นของนายพลเจียง ไคเชก จะหนีไอระอุของสงครามกลางเมือง ถอยร่นจากแผ่นดินใหญ่มายังเกาะไต้หวัน ในปี พ.ศ. 2492 โรงผลิตสาเกแห่งหนึ่ง กลางเมืองไทเป ได้หมักบ่มข้าวให้กลายเป็นแอลกอฮอล์ หล่อเลี้ยงนักดื่มพื้นถิ่น มาตั้งแต่ปี พ.ศ.2457 

ในอดีตย่านนี้ชื่อ ฮว๋าซาน (華山) ต่อมาเมื่อไต้หวันตกอยู่ภายใต้อาณานิคมของญี่ปุ่น ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขต "Kabayama" เพื่อเป็นเกียรติแก่ คาบายามะ สุเกโนริ ผู้สำเร็จราชการญี่ปุ่นคนแรกของไต้หวัน พอญี่ปุ่นประกาศผูกขาดสินค้าแอลกอฮอล์ ก็ได้เข้ามายึดโรงสาเกแห่งนี้ และได้เปลี่ยนเป็น โรงงานไวน์ Taihoku 

ไหว้ทวยเทพ วัดหลงซาน บูชาเครื่องราง ย่านเมืองเก่าไทเป (ไต้หวัน 11)

(ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 12) (ไต้หวัน 13)

หมู่บ้านแมวหูต่ง ชวนให้คิดอะไรได้หลายอย่าง แมวเป็นสัตว์เลี้ยงที่มีเสน่ห์ ผู้คนมากมายหลงรักแมว เพราะแมว น่ารักกว่าเสือ มนุษย์ไม่กลัวแมว แต่กลัวเสือ เลยเลือกที่จะเลี้ยงแมว มากกว่าเลี้ยงเสือ ความกลัวเป็นผลให้มนุษย์ดำรงเผ่าพันธุ์อยู่ได้ ถ้าบรรพบุรุษเราไม่กลัวเสือ มนุษย์อาจกลายเป็นอาหารของเสือ จนสูญพันธุ์ไปหมดแล้วก็ได้ 

แมวหูต่งก็แสนเชื่อง นอนเล่นให้เกาคางไม่กลัวผู้คน ถ้าจะเทียบกันแล้ว ไต้หวันอาจคล้ายลูกแมวน้อย น่ารักแสนซน ที่กำลังถูกจ้องมองจากพี่เสือจีนแผ่นดินใหญ่ หากวันใดน้องแมวประกาศเอกราชจากอ้อมอกพี่เสือ ลูกแมวน้อยจะเป็นอย่างไรบ้าง เรื่องบางอย่าง ไม่ต้องพยายามเข้าใจทุกอย่างก็ได้ แค่สัมผัสทุกเรื่องด้วยใจก็พอ

โลกมีสิ่งที่เข้าใจง่าย กับยาก เรื่องไหนมันยาก อาจต้องใช้เวลา หรือให้โอกาส สักวันเมื่อเข้าใจแล้ว เราอาจจะรักมันก็ได้ ถ้าเรื่องทางโลกมันยาก ลองหันเข้าหาเรื่องทางธรรมกันบ้าง จะเป็นสายพุทธะ สายตื่นธรรม หรือสายมูเตลู มาถึงไต้หวันแล้วก็ไม่ควรพลาด ไปสักการบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่ง วัดหลงซาน วัดเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงตั้งอยู่กลางเมืองไทเป

จากแมวจรจัด ในเหมืองร้างกลางป่า สู่หมู่บ้านแมว ระดับโลก Houtong (ไต้หวัน 10)

(ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 11) (ไต้หวัน 12) (ไต้หวัน 13)

แอบส่องเส้นทางอันแสนขรุขระของอธิปไตยในไต้หวัน แล้วก็ต้องแอบถอนหายใจดังๆ เพราะทุกวันนี้ เอกราชของไต้หวัน ยังเป็นจุดที่พี่ใหญ่อย่างจีน ยอมรับได้ยาก ลำพังแค่ยอมให้น้องเล็กอยู่ได้อย่างเป็นปกติสุข ไม่มีการใช้กำลัง ไม่สูญเสียเลือดเนื้อ ก็นับว่าเป็นเรื่องดี ยังไงสองพี่น้องก็ต้องรวมกันเป็นหนึ่งสักวัน แค่ช้าหรือเร็วเท่านั้นเอง

ใช้ชีวิตกันต่อไป เหมือนถ้าจะต้องตายบ่ายนี้ ตอนนี้ขอทานข้าวเที่ยงอร่อยๆ อิ่มแล้วค่อยว่ากัน แต่เดี๋ยวก่อน การรวมกับจีนก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ชาวไต้หวันส่วนมาก ก็เป็นชาวจีนอพยพมาจากมณฑลฝูเจี้ยน ภาษาราชการของไต้หวันคือภาษาจีนกลาง หรือ จีนแมนดาริน ส่วนภาษาพื้นเมืองหรือชาวจีนแคะ ก็ยังพูดจากันรู้

เรื่องอยู่ที่เด็ดกว่านั้นคือ ผู้สูงอายุไต้หวันส่วนหนึ่ง พูดญี่ปุ่นได้ จากรากฐานการศึกษาที่ญี่ปุ่นวางไว้ให้อย่างดีในช่วงสมัยอาณานิคม คนไต้หวันปัจจุบันเองก็สื่อสารภาษาอังกฤษได้ดี ครูสอนภาษาจีนกลางที่ไต้หวัน ก็สื่อสารภาษาอังกฤษได้ดีกว่าครูที่จีน จึงไม่แปลกที่ไต้หวันจะเป็นจุดหมายในการมาเรียนภาษาจีนกลาง ของต่างชาติทั่วโลก 

เหรียญยังมีสองด้าน ลานอนุสรณ์สถาน “เจียง ไคเชก” (ไต้หวัน 9)

(ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11) (ไต้หวัน 12)

เดินผ่านซุ้มประตู Liberty Square จัตุรัสแห่งเสรีภาพ ก็จะเข้ามาสู่ Main Plaza ลานจัตุรัสประชาธิปไตย Democracy Square เบื้องหน้าคือ หออนุสรณ์สถาน เจียง ไคเชก ด้านขวาคือโรงละครแห่งชาติ National Theatre ด้านซ้ายคือหอแสดงดนตรีแห่งชาติ National Concert Hall

เดินตรงไปตามทาง Democracy Boulevard จะเห็นหออนุสรณ์สถานฯ เป็นอาคารทรงจีนโบราณ บันไดหินอ่อนทางขึ้นทั้งสี่ด้านสีขาว ตัดกับหลังคาสีน้ำเงิน สวนหย่อมเน้นปลูกดอกไม้สีแดง ตามแนวคิดสีของธงชาติไต้หวัน “ท้องฟ้าสีคราม ตะวันสาดส่อง ปฐพีแดง แผ่นดินอุดม” "Blue Sky, White Sun, and a Wholly Red Earth"

ภายในหออนุสรณ์สถานฯ ชั้นบนจะเป็นรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ของ เจียง ไคเชก ส่วนชั้นล่างเป็นห้องจัดแสดงประวัติ ภาพถ่าย ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว บอกเล่าเรื่องราวต่างๆ รวมทั้งบทบาทหน้าที่ ในฐานะผู้นำแห่งสาธารณรัฐจีน และประธานาธิบดีคนแรก ของประเทศไต้หวัน

ซุ้มประตู Liberty Square จัตุรัสแห่งเสรีภาพ ของผองเพื่อนเสรีชน (ไต้หวัน 8)

(ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11)

จากตึกไทเป 101 ก่อนจะกลับไปซีเหมินติง ต้องนั่งรถไฟฟ้าสายสีแดง ไปเปลี่ยนเป็นสายสีเขียวที่สถานีเจียงไคเชก ไหนๆ ก็กำลังดื่มด่ำกับกลิ่นอายอดีต ที่หมู่บ้านทหาร 44 South Military Village ได้ที่ เพื่อไม่ให้ขาดตอน ก็ขอขึ้นไปชื่นชมอนุสรณ์สถานเจียง ไคเชก กันสักหน่อย ให้มันต่อเนื่องรอยอารมณ์ คนไต้หวันกันไปเลย

อนุสรณ์สถานเจียง ไคเชก สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงอดีตประธานาธิบดี เจียง ไคเชก ด้านหน้าลานกว้างมีซุ้มประตู สูง 30 เมตร กว้าง 80 เมตร สร้างด้วยหินอ่อนสีขาว หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีน้ำเงินไพลิน มีตัวอักษร 4 ตัวเขียนว่า自由廣場 หมายถึง Liberty Square หรือ “จัตุรัสแห่งเสรีภาพ”

"ซื่อซื่อหนันซุน คือบ้านของเรา" ชาวก๊กมินตั๋ง ไม่ได้กล่าว (ไต้หวัน 7)

(ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10)

ท่ามกลางไฟร้อนของสงครามกลางเมืองในจีนแผ่นดินใหญ่ ราวปี พ.ศ. 2480 พรรคก๊กมินตั๋ง และพรรคคอมมิวนิสต์จีน ต่างโหมไฟรบ เพื่อต่อสู้แย่งชิงอำนาจเหนือประเทศจีน 

สงครามที่เดือดระอุ ส่งผลให้กองกำลังก๊กมินตั๋ง ทหารรัฐบาลชาตินิยมของเจียงไคเชก ได้ถอยร่นมาตั้งหลักที่เกาะไต้หวัน พร้อมทั้งผู้อพยพชาวจีน กว่า 2 ล้านคน และได้สร้างที่พักอาศัยชั่วคราวขึ้นมา กระจายไปทั่วในหลายเมืองใหญ่ของไต้หวัน โดยเฉพาะเขตเมืองไทเป และเมืองจีหลง